ح مثل حاجت

 

 

وقتی دوم راهنمایی بودم شروع کردم به نماز خوندن .بابا و مامانم خیلی حال میکردن .کم کم به شدت مذهبی شدم وسعی میکردم همه کارهای روزانم رو یه جورایی طبق اصول انجام بدم.یه دوستی هم داشتم که البته هنوزم دارم به اسم آزاده که پایه همه مسجد رفتنا و دعا خوندنام بود…مخصوصا شبهای قدر هر سال میرفتیم مسجدو چه حالی داشتیم.من که این قدر گریه میکردم به حال غش می افتادم اما اون حتی یه قطره اشگ هم نمی ریخت فقط به یه نقطه خیره میشد.

 

امسال بعد از 4 سال که تو این شهر دارم زندگی دانشجویی می کنم واسه اولین بار رفتم مسجد اونم شب قدر..حال خوشی بود.امسال خیلی آلوده بودم.خیلی آلوده تر از اون سالها که با آزاده می رفتم مسجد..ولی نمیدونم چرا مثل اون سالها نمی تونستم بگم:الهی العفو…!!امسال یه حاجت بزرگ داشتم که قبولیم تو کنکوره..و دعا واسه رفع مشکلی که واسه بابا پیش اومده.

امیدوارم سال دیگه شب قدر شادتر از امسال باشم…امیدوارم قدر لحظه ها رو بیشتر بدونم..امیدوارم حاجت روا بشم…هم من هم تو…

راستی اون شب بیشتر از همیشه به ستارالعیوب بودن خدا فکر می کردم که اگه این صفت زیبا رو نداشت چطور رومون می شد تو چشمهای هم نگاه کنیم؟؟!!